नफुलेको कोपिला

कल्पना,

सपना

अनि

भावनामा गुजुल्टिएका

मनोभावका लहरो,

मनको ढुक-ढुकीले

तान्यो,

तानिरह्यो.....

अनि

गर्ज्यो बज्रपातका पहरोहरु

हाम्रा मायाका कोपिलाहरु

चाहना मेरो

मगमग,

वासनादार

अनि

सुगन्धित फुल भएर फुलिदिउन,

हाम्रो जिन्दगीको प्रत्येक हाँगा-हाँगाहरुमा !

तर ....

प्रेमिल जल सिंचित हुँदा-हुँदै

त्यो कोपिला

फुल भएन...

फुल्दै फुलेन,

फक्रिएन...

फक्रिनै सकेन

किनकि

त्यहि कोपिला माथि

असिना बजारियो

अर्को हिमपात थोपरियो

झर्यो ....

कोपिलामै ....

फुल्नै नपाइ

ओईलिगयो !

तापिलो मनोभाव

भर्भराउँदा-भर्भराउँदै,

उनि आईनन्

मनको अगुल्टो जोड्न !

म हेरिरहें ...

दनदनी दन्किएको

भावनाका मुस्लोहरुलाई

भावुकतामा ब्यकुलता हुँदै,

उनको लामो प्रतिक्षामा !

पिल-पिले आशाहरु

निभ्दा-ननिभ्दै

उनि आउँछिन

प्यारले अगुल्टो नजोडे पनि

आक्रोशका मायाहरु

पोख्दै ......

एकचोटी,

ति कोईला हुदै गरेका मनका अगुल्टो ठोसिदेलान् !

अँह...

त्यसो भएन

मेरा आशाका त्यान्द्रो

चुँडियो

प्रेम रुपी चङ्गा,

क्षितज पारि बिलिन भयो !

धागो रुपी भावनाका लठारो

आफ्नै मनमा गुजुल्ट्याएर राखें !

अब उँड्दैन

मनको चङ्गा

हृदयको लटाई सँग कहिल्यै भेट हुदैन !

छिन्यो....

अब कहिल्यै गाँसिदैन !

टर्यो.......

टरेरै सकियो,

अब हाम्रो नाता कहिल्यै जोडिदैन !

झर्यो ....

मन मारेरै गयो

अब प्रेमको बिरुवा कहिल्यै रोपिदैन !

गजल : जिन्दगीको त्यो पल

पन्चै बाजा झ्याँइं-झ्याँइं, बिचमा डोली डोर्याएर

कहिले होला ल्याउने, घरमा घुम्टो ओढाएर

आँगनमा जग्गे बनाइ, उमंगको उत्सवमा

बस्नु कहिले दाहिना, ढाका टोपी ढल्काएर

लाली पोती सोह्र सृंगार, खेली-खेली त्रिपासा

सगुन खाने कहिले हो, माउर चटाई पल्काएर

घुमी-घुमी सातै चोटी, अग्निलाइ साक्षी राखी

भित्र्याउने कहिले हो, खालि सिउँदो रंग्याएर !

"कल्पना" तिम्रो मायाको खातिर !!

छरपस्ट छरिएर रहेका ति

अन्तर हृदयका कुना-कन्तराका

मायाका थोपा-थोपा थुपारेर

आज ..

यो मुटु भरि पोको पारेर

तिमीलाई

कोसेली पठाउने जमर्को गर्दै छु,

मनको हुलाकीलाई !

त्यहि देउराली, भन्ज्यांग

अनि...

चौतारीहरुमा तिमीलाई

पर्खदै पर्खदै ...

मनका व्यग्र चाहना

र

उत्साहहरुको

कुम्लो बोकेर

फेरी फर्कन्छु,

कतै....

तिमि आयौ कि ?

खुईया ....

उकालो धेरै बाँकी रहेछ

जिन्दगिको

अनि,

तिम्रो लठरम्मे

पिरती फुलेको देश पुग्ने बाटोको

तै पनि..

घ्रिसिदै-घ्रिसिदै

जिन्दगीको अर्को कोष...

तिम्रो सु-सज्जित

मायाका कोसेलीहरुसँग

मित-मितेरी लगाउन

आतुर मन

चलिरह्यो-चलिरह्यो !

मन भरि तिम्रै माया

उनिरह्यो-उनिरह्यो !

त्यो जिन्दगीको प्रत्येक खुट्किला सँगै !

प्राप्तिको मिठो प्रतिक्षा सँगै !!

जुनमा तिमि

जिन्दगीका पल-पल

तिम्रो मायामा ढलपल,

याद आउछ हरपल

चोखो मायाको तलतल,

सितारा झैँ मलमल

तिम्रो रुप झलमल

खोजि हिडें जलथल

जुनमा तिमि टलपल !!

मनको व्यथा

मैले पनि तिमीलाई माया गर्थे मनमन,
त्यो मनदेखि यो मनसम्म कुन तुलोले जोख्यौ भन
मेरो माया तिम्रो माया देउरालीमा फूलपाती,
मनको व्यथा मनले बुज्यौ प्यारी तिमि कति जाति
दिलको ढोका बन्दै होला परेलीको आँखीझ्याल खुलै राख्नु,
मेरो माया तिम्लाई नै हो पर्ने छैन भाकी राख्नु
सुख-दु:ख, आँशु- हाँसो माया प्रेमको भेल हो कि,
खाली सिंउदो पोतिदिन्छु गनी-गनी तिन चोटी !!!!

उसको भाउ

जसलाई मैले भाउ दिएँ,
उसले मलाई घाउ दियो !
जब उसको भेउ पाएँ,
त्यसपछि छेउ लाएँ !
अझै पनि आकल-झुकल
छाल बनेर धक्का दिन्छ,
यो कोमल दिलमाथि
सारंगी सम्झी रेट्नु रेट्छ !!

भ्रममा नपर

मेरो लेखाइको शब्द सँग तिमी भावनामा डुब्ने नगर,

मेरो हृदयको बातसँग तिमी खुल्ने प्रयास गर !

आकाशको तारा झारी चुल्ठो सजाउँछु भन्नेको

भर त के तिमि कहिल्यै आशै नगर !

आवरणका जलपहरुमा मोहित हुन सक्छौ

जलप र सुनको भ्रममा नपर !

तिमी जे जे गर गर तर यो मनले त्यो मन सँग

लगाएको मायाको शंका कहिलयै नगर !!!